Σας ενημερώνουμε ότι η χρήση των cookies επιτρέπει την αρτιότερη περιήγησή σας στην ιστοσελίδα μας. Επιλέξτε «Αποδοχή Cookies» για να συνεχίσετε ή «Περισσότερες Πληροφορίες» για να δείτε λεπτομερείς περιγραφές των τύπων cookies.

Περισσότερες Πληροφορίες
ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ

11 Φεβρουαρίου 2020
Εμπειρία αισθήσεων l Δόξα Κοινή Κριτική
article image
ΚΡΙΤΙΚΕΣ

"Στην παράστασή μας θα ενώσουμε την ποίηση με το θέατρο", γράφει στο σημείωμα του προγράμματος ο Στρατής Πασχάλης, που υπογράφει τη σύνθεση κειμένου στην παράσταση Δόξα Κοινή . Μια φράση τόσο απλή, σχεδόν απλοϊκή, με μια φιλόδοξη πρόθεση και ένα  υπόγειο "θράσος": Γιατί μοιάζει με άθλο και η υλοποίηση της ιδέας αλλά και το αποτέλεσμα, αν αποδειχτεί λειτουργικό και επικοινωνήσει με τον θεατή.

"Υπάρχει ένας βαθύς συντηρητισμός που απαγορεύει την ποιητική έκφραση", σημειώνει αντιστοίχως ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου, ξεχωρίζοντας στο δικό του κείμενο κάποιες φράσεις από εκείνες που ειπώθηκαν στις πρόβες. Και ευτυχώς αυτός ο συντηρητισμός απουσιάζει από την "Δόξα Κοινή", έχοντας αντικατασταθεί με μιαν αλήθεια και μια ακεραιότητα.

Ποίηση και δράση, ποίηση και σκηνική ενέργεια, με παρόντες τους έλληνες ποιητές ιδωμένους όχι με τρόπο ακαδαμαϊκό αλλά βιωμένο και προσωπικό: Με αφετηρία το "Εις την οδόν των Φιλελλήνων" του Ανδρέα Εμπειρίκου (Οκτάνα, Ίκαρος, 1993), ένα ποίημα για τον έρωτα και τον θάνατο, Πασχάλης και Τάρλοου δημιουργούν επί σκηνής ένα θέαμα λέξεων και αισθήσεων, εικόνων και ήχων, χωρίς καμία σοβαροφανή διάθεση. Αντιθέτως: Η παράσταση "εκθέτει" τους ποιητές, ξεγυμνώνοντας σχεδόν τις "προθέσεις" τους, καθώς αφήνει τους στίχους να κυλήσουν ανάμεσα στις αισθήσεις και τα σώματα. Είναι τολμηρή η παράσταση, όχι γιατί αγκαλιάζει και εκπέμπει έναν αισθησιασμό αλλά γιατί έχει την πρόθεση να κάνει οικεία την ποίηση. Και κυρίως γιατί τα καταφέρνει.

Μέσα από μια ομάδα νέων ηθοποιών, με τον έμπειρο Γιάννη Νταλιάνη να ενσωματώνει τον ποιητικό λόγο του Εμπειρίκου, η "Δόξα Κοινή" με τρόπο πρωτότυπο, σχεδόν "ελαφρύ", σωματοποιεί το αίσθημα που γεννούν οι στίχοι και κηρύσσει την έναρξη μιας πολύχρωμης, πολύβουης και συνάμα σιωπηλής και εσωτερικής παράστασης: Σαπφώ, Καβάφης, Σολωμός, Πολυδούρη, Ελύτης, Καββαδίας, Καρυωτάκης, Εγγονόπουλος, Σεφέρης μπλέκουν φωνές και γλωσσικά ιδιώματα μέσα στο τελετουργικό τοπίο που παρουσιάζει ο Δημήτρης Τάρλοου, βασισμένος στο υλικό που συνέθεσε ο Στρατής Πασχάλης.

Σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, μέσα κι έξω μας, διαχέονται και μπερδεύονται ο πόθος, η ηδονή, ο έρωτας, ο πόνος, η απόρριψη, η ικανοποίηση και πόσα άλλα αισθήματα και αισθήσεις. Μετά από όλη αυτή την ποιητική διαδρομή και επιστρέφοντας στην "Οδό των Φιλελλήνων", η αλήθεια της παράστασης συναντά μια αυθεντική, δυστυχώς ξεχασμένη, ελληνικότητα - πνεύμα και φως. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής "Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξει τέτοιο φως!"- με τη φωνή του Ανδρέα Εμπειρίκου να κλείνει τη θεατρική αυτή εμπειρία.

Ένα τραπέζι (ή πολλά μαζί ενωμένα), γεμάτο μίκρες και μεγάλες λεπτομέρειες, άλλοτε ως τόπος συνάντησης και συνεύρεσης και άλλοτε ακόμα και ως "πασαρέλα", αποτελεί το σκηνικό, μια δημιουργία της Εύας Μανιδάκη εμπνευσμένη και λειτουργική. Δίπλα, πάνω, κάτω, πίσω από αυτό ο θίασος, μια χούφτα νέων ανθρώπων, έδωσαν ζωή σε κάθε λέξη - εξαιρετικοί ένας προς έναν.

Είναι, πράγματι, εντυπωσιακό το αποτέλεσμα στο Πορεία: Η "Δόξα Κοινή" είναι μια πλήρης θεατρική εμπειρία (60λεπτης διάρκειας), αλλά φτιαγμένη εξ' ολοκλήρου από ποιήματα που γεννά κάτι σπάνιο: Μια αίσθηση ψυχικής ανάτασης, που την παίρνεις μαζί σου φεύγοντας.

Μυρτώ Λοβέρδου, Τα Νέα

11.2.2020

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ