Αρχίζοντας από τη μεταφορά, επεξεργασία κειμένου-δραματουργία, δεν έχω παρά να πω ότι επιτελεί ένα έργο ζωντανό, ολοκληρωμένο, που ανασταίνει εμπρός μας έναν θαυμαστό κόσμο… Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου ακολουθεί πιστά τη μεγάλη οδό που ανοίγει το μεγάλο κείμενο… Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος δένει άριστα σε ένα πρόσωπο τις δύο βασανισμένες όψεις του Ρασκόλνικοφ, τον φονιά και το θύμα. Η νεαρή Μαριάννα Πουρέγκα πλάθει από ουρανό και χώμα μια «πήλινη» Εύα-Σόνια. Ο Κώστας Φιλίππογλου φωτίζει ιδανικά την αθέατη πλευρά του ανακριτή Πορφύρη. Η Στέλλα Βογιατζάκη (Ντουνιά) και ο Δημήτρης Μπίτος (Σβιντριγκάιλοφ) δίνουν κατ’ εικόνα και ομοίωση, ως δίδυμο, την αμαρτωλή ψυχή και το αναμάρτητο σώμα του ανθρώπου. Ο Ραζουμίχιν του Αλέξανδρου Μαυρόπουλου είναι ένας έξοχος «από μηχανής», Δίκαιος Σωτήρας. Η Σοφία Σεϊρλή, όπως πάντα, στους δύο ρόλους της (μητέρα του Ρασκόλινικοφ, φάντασμα Αλιόνα) κυρία της σκηνής…
Λέανδρος Πολενάκης